Fleur De Lee

 

In een prachtig huisje op de Kalandeberg te Gent, vind je Fleur De Lee terug. Je kan er terecht om superheerlijke koffies te drinken en een hapje te eten. Jamie-Lee is de Barista van de twee. Maar ook om je haar te laten knippen, hiervoor staat kapster Fleur in. ‘The sharpest cut & the finest latte’ Dit staat er te lezen op hun site. En dat is nog zacht uitgedrukt. Pure verwennerij, dat is een bezoekje aan Fleur De Lee. Ik genoot van verschillende lattes: een latte met speculoos, een latte met hazelnoot. En het beste vanalles, je kan deze ook krijgen met soya melk. Mijn lactose intolerante ik, was toen al gelukkig.

Zoals je al kan zien op bovenstaande foto’s, ziet het er vanbinnen gewoon prachtig uit. Ook was ik er helemaal alleen, waardoor Fleur alle tijd had voor mij en die ook nam. Een gezellige babbel, fijne muziek op de achtergrond,… Het was echt een verademing.

Toen ik aan de wastafel mocht gaan zitten, voelde ik de pijn in mijn nek al opkomen. Normaal heb ik daardoor ook een hekel aan wastafels. Maar hier was dit allesbehalve het geval en toen ik nog eens een warme handdoek om mijn haar kreeg, moest ik moeite doen om niet in slaap te vallen.

Naast een hele vlotte dame, is Fleur ook echt een kapster naar mijn hart. Ze zegt perfect wat ze gaat doen met je haar en betrekt jou in elke stap. Zo toonde ze mij bijvoorbeeld eerst hoeveel ze precies van mijn puntjes zou doen, voordat ze begon te knippen. En gaf ze mij tips mee, over hoe ik mijn haar het best kon diffusen.

Fleur De Lee gebruikt ook enkel producten van Kevin Murphy, zelf ben ik een enorme fan van zijn producten, aangezien je er heel weinig van moet gebruiken en ze echt doen wat ze zeggen.

En voor degene die benieuwd zijn hoe mij haar er na dit fantastisch bezoek uitziet, hieronder het resultaat.

Lichtere highlights, laten krullen beter uitkomen, nog een tip die ik mee kreeg van Fleur 🙂

Ik ben echt superblij dat ik Fleur De Lee heb ontdekt, aangezien ik mij na al die verwennerij op en top vrouw voelde.

Big love,
Maaike

Advertenties

Review: Kevin Murphy

km1

Als er iets is waar ik ontzettend veel geld aan uit geef, zijn het wel haarproducten.

Mijn vriend wordt er soms zot van. Als we samen op stap zijn en er is in de buurt een winkel die haarproducten verkoopt, weet hij dat hij mij voor een uur kwijt is.

Maar het blijft een  hele zoektocht, om geschikte producten te vinden. Een curlygirl zijn in België, is niet simpel. Aangezien er heel wat top producten niet verkocht worden in België. Denk maar aan Devacurl, She Moisture, Aunt Jackie’s, Carol’s daughter,…

Sinds vorig jaar gebruik ik producten waar geen parabenen en siliconen in zitten. Aangezien deze het haar uitdrogen en krullend haar van nature al droger is.

Ik schreef er in het verleden deze blog over. Mijn baking soda/appelcider azijn-avontuur heb ik al een hele tijd opgeborgen, aangezien ik echt geen verbetering ondervond. Even totaal iets anders, ik heb wel ontdekt dat appelcider azijn, dé oplossing is om van vervelende fruitvliegen af te komen.  Dus ik heb er toch nog iets positiefs aan over gehouden 😉 Want ik  ben wel degelijk kampioen in haarproducten testen, om dan na een keer of 5 te besluiten dat het niks doet voor mijn haar. Dus dan stop ik ermee en koop ik iets anders. Mijn badkamerkast telt ondertussen al heel wat halve potten haarproduct, waar ik eigenlijk niks meer mee doe…

Maar goed, op heden was ik mijn haar nog steeds met shampoo, maar dan één waar geen parabenen of siliconen inzitten.

Eén van de nieuwere aanwinsten onder mijn shampoo’s. De smooth.again.wash van Kevin Murphy

Ik bestelde hem op deze site: https://www.kmstore.be Als je ooit producten zoekt van Kevin Murphy en je woont in België, dan kan ik jou deze site zo hard aanraden! Ikzelf ben echt een schijtluis als het aankomt op online bestellen. Ik heb steeds een heilige schrik, dat mijn pakje niet in de brievenbus zal passen en het daarom niet zal toekomen. Bij KM Store, kan je kiezen tussen thuislevering of een levering bij een postpunt. In het Gentse kon ik kiezen tussen heel wat postpunten. Ook werd ik via mail heel correct op de hoogte gehouden van mijn levering en was het zeer zorgvuldig verpakt.

De smooth.again.wash, zit in een hele leuke flacon. En heeft een heel specifieke geur die maar moeilijk te omschrijven valt. Deze  shampoo is geschikt voor dik, krullend haar. Die het haar glad maakt en pluizig haar tegengaat. Laat frizz/pluizig haar, nu net hetgene zijn waar ik echt een hekel aan heb. Door het weer in België, heb ik hier ook echt heel veel last van.

Mijn bevindingen na de shampoo een 5-tal keer te gebruiken?  Of ik inderdaad minder last heb van frizz, kan ik op het eerste moment nog niet zeggen. Wel is mijn haar zeer makkelijk doorkambaar en ook gemakkelijk in model te brengen. Volgens de gebruiksaanwijzing, dien je de shampoo slechts 1x per week te gebruiken. Ik wissel dus af aan met een andere shampoo die vrij is van parabenen en siliconen: De renewing argan oil of morocco. Eigenlijk raad Kevin Murphy aan, om 1x per week smooth again wash te gebruiken en de andere dagen een conditioner. Maar voor mij is dit echt geen optie, doordat ik dan heel veel schilfertjes in mij haar krijg.

Naast de smooth again wash, kocht ik ook nog Killer.Curls aan. Dit is een soort van Leave-in met een anti-frizz werking. In het begin vond ik Killer Curls, niet zo aangenaam van geur. Het heeft een zeer straffe geur en dit had ik niet verwacht. Maar nu ik het al een tijdje gebruik, begint de geur echt verslavend te worden. Het is ook echt zeer zuinig in gebruik. Met 1 a 2 pompjes kom ik zeker en vast toe. Het is belangrijk dat je het product in je haar kneed/scruncht. Het mooiste resultaat krijg je als je je haar na het aanbrengen van het product, droogt met een diffuser.

De producten van Kevin Murphy zijn best prijzig. Ik betaald €23,50 voor de shampoo en €34 voor de Killer Curls. Maar ik ben er zeker en vast tevreden mee!

Of ik ze opnieuw zou kopen, laat ik nog in het midden. Ergens had ik vooral van de Killer.Curls hogere verwachting. Online las ik reviews als: ‘Perfect product. Pluisvrije krullen.’ ‘Ik wil niets anders meer!’ enzovoort. Zoals je op onderstaande foto’s kunt zien. (Deze foto’s zijn getrokken na het gebruik van smooth.again.wash & Killer.Curls), heb ik nog steeds last van frizz in mijn haar.  En de shampoo vindt ik ook best prijzig. Maar de geur van Killer.Curls is zó verslavend, dat ik hem wellicht wel nogmaals zal kopen.

Wat zijn jullie ervaringen met producten van Kevin Murphy?

Big love,
Maaike

“The best thing about a picture is that it never changes, even when the people in it do”

DSC_0007

6 jaar geleden verscheen ik voor het eerst voor Hannah’s lens.

Een paar maanden erna sloeg het noodlot toe. Hoe meer ik naar de foto’s keek, hoe meer ik verlangde naar mijn leven voor het ongeval.

En hoe meer ik besefte dat ik mijzelf voor een deel kwijt was. Ik wou terug de goedlachse Maaike worden. Die Maaike die haar door niets of niemand uit het lood liet slaan.

Na bijna 6 jaar hopen dat ik de tijd kon terugdraaien, had ik er schoon genoeg mee.

Deze foto’s moesten de afronding worden van mijn zelfkwelling.

Na deze foto’s zou ik nooit meer over dat ongeval piekeren. Althans dat nam ik mijzelf voor.

Ik leefde toe naar de dag van de shoot.

En hoewel het weer prachtige foto’s werden. En ik op de dag van de shoot enorm veel plezier beleefde. Rolden de tranen over mijn wangen bij het bekijken van de foto’s.

Het besef kwam keihard binnen.

This is it.

Ik moest het afronden.

Voor mijn eigen goed. Maar ook voor mijn lief, familie en vrienden.

Want hun begrip raakt uitgeput.

Tot zolang er geen teletijdsmachine wordt ontdekt,  zal ik enkel nog vooruit proberen kijken.

Daarnaast wordt het dringend tijd, dat ik begin te beseffen dat ik in de 6 jaar na mijn ongeval al heel veel bereikt heb.

Afsluiten doe ik met een fotocollage.

Links zijn de recente foto’s. Rechts zie je de foto’s van ik 6 jaar geleden.

Collages“The best thing about a picture is that it never changes, even when the people in it do.”— Andy Warhol

Big love,
Maaike

Leven met pijn

Het is bijna een jaar geleden, dat ik nog een blogbericht poste. Hoe dat komt? Of wel had ik geen inspiratie of wel geen tijd. Dan schrijf ik al liever niks, dan vlug vlug iets op papier te zetten.

Mijn blog heb ik dan misschien wat verwaarloosd, maar mijn leven heeft wel al een enorm boost gekend. Zo heb ik al een tijdje een vast contract bij een werkgever die heel wat respect voor mij heeft. Hierdoor werk ik nu 4/5 en kan ik het perfect fysiek aan. Alhoewel… Sommige weken heb ik oneindig veel stress, waardoor ik zoveel spierpijn krijg, dat ik amper durf te bewegen.

Terwijl ik net zeer gelukkig zou moeten zijn met deze mooie ontwikkeling in mijn leven, voel ik dat ik de grip op mijn leven aan het verliezen ben.

Het gaat niet meer, ik kan niet meer, ik wil niet meer. Voilla ik heb het gezegd.

Wat niet wil zeggen, dat ik het nu zomaar allemaal ga opgeven. Ik ben geen opgever. Dat ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden.

Maar sommige dagen heb ik het gewoon zo lastig om met die voorturend pijn om te gaan. Ik wil mee kunnen doen met alles en iedereen. Zo wil ik de vrijdagavond gaan drinken en de zaterdag en zondag wil ook nog leuke dingen gaan doen.

Wat veel mensen niet beseffen, als ze mij zien losgaan op een feestje, is dat ik het de dagen erna mag bekopen en rond strompel alsof ik een 90-jarig oudje ben.

Constant moet ik compromissen sluiten met mijn eigen lijf.  Zo is de trein nemen, voor mij een echte uitstap en moet ik daar fysiek heel wat moeite voor doen. Op voorhand gaat er regelmatig al stress met gepaard: Ga ik wel kunnen zitten op de trein? Wat al ik een hele rit moet rechtstaan? Hoe ver is het station verwijderd van mijn bestemming?

Vaak worden er blikken van onbegrip en afkeur, mijn richting uitgeworpen. Zo worden er op een feestje heel wat afkeurende blikken mijn richting uitgeworpen. Alsof ik het recht niet heb om mij te amuseren, omdat ik moeilijker stap.

Of als ik eerlijk probeer uit te leggen, dat een gemaakte afspraak niet zal kunnen doorgaan, omdat ik te veel pijn heb. Dan word ik bestempeld als degene die geen moeite doet, terwijl ik niks liever zou willen als meekunnen met de rest.

Bij deze sluit ik af, hopend dat ik morgen een pijnvrije dag zal mogen ervaren.

Bedankt aan wie de tijd nam dit te lezen.

Big love,
Maaike

Mijn leven als verkeersslachtoffer – My life after the crash

Vandaag is het dag van de verkeersslachtoffers. Ik hoorde op het nieuws dat 8 op 10 van de slachtoffers nooit volledig hersteld. Vaak moet het slachtoffer zijn werk of studie onderbreken en wordt het hele gezin ook getroffen, aangezien er iemand moet thuis blijven om voor het slachtoffer te zorgen. Daarnaast wordt het slachtoffer niet  enkel met materiële schade geconfronteerd. Maar ook met inkomensverlies en psychologische klachten. Dit alles kwam aan het licht door een onderzoek uitgevoerd vanuit de BIVV (My life after the crash)

Bij mij was het niet anders… Ik lag een tijd lang in het ziekenhuis, moest mijn studie een half jaar uitstellen en mijn mama nam omstandigheidverlof om zo goed mogelijk voor mij te kunnen zorgen.  Eenmaal dat ik terug wat kon stappen en mij buitenshuis begaf, werd duidelijk dat ik een angst voor het verkeer ontwikkeld had. Een angst die tot op vandaag nog steeds aanwezig is. Ook financieel moet ik nu dingen bekostigen, die ik vroeger nooit nodig had zoals: krukken, een rolstoel, aangepast schoeisel,…

Op het moment dat ik dit alles neer schrijf, zijn we 5 jaar verder. Maar er gaat geen dag voorbij, dat ik niet met het ongeval geconfronteerd wordt.

Het gaat om kleine alledaagse dingen, die ik vroeger kon en nu niet meer. Zoals lang recht staan op een feestje of lange wandelingen maken.
Het gaat om de nachtmerries die altijd ergens achter in mijn hoofd blijven kleven.  En waardoor ik soms drijfnat midden in de nacht, happend naar adem, uit mijn slaap wordt gehaald.
Het gaat om de angst voor het verkeer, die elke dag weer opnieuw op mijn schouders drukt. En die ik elke dag opnieuw moet trachten te overwinnen.
Het gaat om de medicijnen die ik moet nemen, om mijn leven zo pijnvrij mogelijk te leven.
Het gaat om de zoektocht naar een work-life balance. Als ik te veel werk, dan kan ik een heel weekend niks anders doen dan in mijn zetel liggen. Werk ik niet, dat begin ik te piekeren en heeft dat een negatief effectief op mijn gemoedstoestand.

Maar in die 5 jaar heb ik ook veel geleerd, namelijk:

Dat je gezondheid boven alles gaat,
Dat werk niet alles is,
Dat werk jouw gezondheid niet mag schaden,
Dat ik dankbaar moet zijn voor de kleine dingen in het leven,
Dat hulp vragen aan anderen echt geen schande is,
Dat het oké is om af en toe eens bang te zijn,
Dat het oké is om af en toe eens fier op mijzelf te zijn.

Maar bovenal heb ik geleerd, dat een mens sterker is dan hijzelf denkt. In de eerste maanden na mijn verkeersongeval, dacht ik dit nooit te boven te komen.

Maar hier ben ik, 5 jaar later. Ik lach, ik ween, ik adem én ik leef. Het is niet altijd gemakkelijk en sommige dagen vervloek ik in mijn lichaam zo hard dat ik het liefst vanal een hele dag slapend zou doorbrengen. Maar ik maak ook zoveel mooie dingen mee. Dit is mijn tweede kans om te genieten van mijn leven. Afsluiten doe ik met een quote over mijn lievelingsdier, de vlinder.

“Perhaps the butterfly is proof, that you can go through a great deal of darkness, yet become something beautiful.”

Nog een prettige zondag allemaal!

Big love,
Maaike

A trip down memorylane

Ik ben maar een week verwijderd van mijn verjaardag. Dan ben ik 25, een kwarteeuw oud.
Daarom vond ik het tijd voor een terugblik. Wat heeft mij gevormd in de afgelopen 25 jaar?

Van mijn geboorte weet ik -gelukkig- zelf niks meer. Maar mijn ouders hebben wel doodsangsten uitgestaan en oneindig veel slapeloze nachten beleefd.
Mijn tweelingzus en ik zagen het levenslicht op 28 augustus 1991, 3 maanden vroegen dan voorzien…

In die tijd stond de wetenschap nog niet waar ze vandaag stond. Ze schatten ons overlevingskansen dan ook niet hoog in. But we survived! Ik heb twee dagen na mijn geboorte wel een bloeding gekregen in mijn rechter hersenhelft, hierdoor wisten de dokters al snel dat er iets mis zou zijn met mijn benen.

Op mijn één jaar, als al mijn leeftijdsgenootjes vrolijk rondstapten, zat ik nog steeds op mijn gat. Gelukkig was er met ‘mijnen babbel’ niets mis. Iets uitleggen dat kon ik al snel als de beste. En als ik mijn ouders mag geloven, was ik een heel vrolijk kind.

Toen ik 2 jaar werd, begon ik te stappen. Ik liep rond met een loopwagentje, want zonder had ik nog niet voldoende evenwicht. Met de hulp van kiné, kon ik uiteindelijk zonder hulpmiddelen stappen, je zag wel dat er iets was. Maar ik trok goed mijn plan.

Maar toen ik 12 werd, begon ik overal pijn te krijgen. Dit kwam doordat mijn spieren begonnen verkorten (ik gebruik bepaalde spieren te veel en andere te weinig). De dokters besloten een grote ingreep uit te voeren, genaamd ‘multi-level’. Een multi-level operatie houdt in dat er op verschillende plaatsen spieren verlengd en/of verplaatst worden, de knieschijven terug op de juiste plaats gezet worden en dat ook de botten worden gebroken en opnieuw gepositioneerd worden. Na deze zware operatie heb ik een jaar lang moeten revalideren. Tijdens dat jaar, heb ik het meeste van mijn tijd in het ziekenhuis doorgebracht.

De operatie en daaropvolgende revalidatie, worp zijn vruchten af. Al snel stapte ik vlotter dan ooit tevoren. Je zag amper nog dat er fysiek iets was met mij. Ik had de tijd van mijn leven! Na een tijd begonnen mijn tenen wel pijn te doen. Deze waren door vroeger verkeerd te stappen naar binnen gegroeid (halux valgus). De dokters hadden deze operatie nog niet samen met mijn multi-level gedaan, aangezien ik er toen geen last van had.

Maar op mijn 17de, kon ik amper nog een schoen aanhouden van de pijn. De operatie kon dus niet langer uitgesteld worden. Wat een kleine ingreep moest worden, werd een helse nachtmerrie. Ze hebben de ingreep op 1,5 jaar 3 keer moeten herhalen. Eenmaal goed hersteld wandelde ik lange afstanden, ging ik naar festivals en dit allemaal zonder pijn! Ik werd voor de eerste keer echt verliefd en startte aan de opleiding Sociaal werk, mijn geluk kon niet meer op!

En op 9 november 2011 sloeg het noodlot toe. Ik was net op weg naar mijn stage, het zou daar mijn tweede dag worden. Ik fietste vol goede moed de straat over, klaar voor een nieuwe dag op stage. En BAM, daar was de auto. Ik werd twee maal door de lucht geslingerd en belande met een klap op de motorkap.

Plots stond mijn hele wereld stil. Een dubbele openbeenbreuk, een hersenschudding, een whiplash, een verstuikte pols, een verstuikte voet en ik kon amper eten binnen houden door pijn in mijn slokdarm en maag.

Sindsdien is er veel veranderd. Fysiek kan ik niet meer zonder krukken en een rolstoel. Emotioneel durf ik niet meer fietsen en heb ik een angst ontwikkeld voor het verkeer.

Ondertussen ben ik opnieuw gelukkig en heb ik mijn ‘nieuwe’ leven zo goed als aanvaard. Maar de Maaike van voor het verkeersongeval zal ik nooit meer worden…

Ondertussen zijn er mij gelukkig ook veel goede dingen overkomen. Ik heb mijn opleiding Sociaal Werk met glans afgerond, ik ben alleen gaan wonen in Gent en ik heb er al heel wat leuke werkervaringen opzitten.

Vanaf nu Ik probeer ik enkel nog vooruit te kijken. Dag voor dag. Stap voor stap.

Laat dat 25-ste levensjaar maar komen, ik ben er klaar voor!

Big love,
Maaike

I walked into love with him

To fall in love -definition— To be very attracted to someone and begin to love them.

Be head over heels -definition/figuratively– – A term used to describe the feeling of falling in love.

Dit blogbericht wijt ik aan de liefde, omdat ik het geluk heb dit gevoel elke dag te mogen ervaren. Al is het ooit anders geweest…

Vroeger ging ik uit van de veronderstelling dat ik eerst smoorverliefd moest zijn op iemand, vooraleer er een relatie uit zou kunnen voort groeien. Maar als ik hier nu op terug kijk, was ik toen voornamelijk verliefd op hun mooie uiterlijk. Natuurlijk heb ik ook langere relaties gehad, die niet enkel op het uiterlijk gebaseerd waren. Maar na zes maanden a een jaar, verloor ik mijn interesse. Ik kan de schuld op mijn wegloop-gedrag steken, ik ben nooit een prater geweest. Over onbenullige dingen, kan ik honderduit vertellen tegen iedereen. Maar vanaf dat het iets te persoonlijk wordt, loop ik weg. Maar in feite ben ikzelf de enige schuldige. Want wordt het niet van je verwacht dat je je openstelt in een relatie? Dat je ook minder goede dagen met elkaar deelt? Anders heeft een relatie gewoon geen kans op slagen. Doordat ik alle minder goede dagen het liefst alleen wou doorbrengen, heb ik meermaals mogen ervaren dat een relatie op de klippen liep.

Gelukkig ben ik ondertussen ouder en wijzer geworden, heb ik geleerd uit mijn fouten. En ben ik heel gelukkig in mijn huidige relatie.

Mijn huidige vriend en ik waren eerst een jaar lang bevriend. We zaten bij elkaar op kot en ik zag hem dus heel veel. We deden regelmatig dingen samen en ik schaamde mij niet om mijn problemen met hem te delen. Hij zag hoe hard ik vocht tegen mijn verkeerstrauma, hoe ik steeds op de verkeerde mannen viel, omdat ik bang was om zelf gekwetst te worden. Maar hierdoor mijzelf nog meer kwetste. Hij had mij op mijn best gezien en hij had mij op mijn slechts gezien. Kortom voor hem had ik geen geheimen meer.

Toen hij mij vertelde dat hij verliefd op mij was, reageerde ik eerst geschokt. Ik wou hem niet kwijt als vriend. Want een relatie met je beste vriend, dat kan niet anders dan verkeerd aflopen. Dacht ik.

Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder en ben ik er zeker van, dat hij de man is waarmee ik de rest van mijn dagen wil slijten. Neen ik ben niet halsoverkop verliefd op hem geworden, maar elke dag ben ik wel meer gaan houden van hem.  Of zoals Kiersten White het zo mooi omschrijft: ” I didn’t fall in love with you. I walked into love with you, with my eyes wide open, choosing to take every step along the way. I do believe in fate and destiny, but I also believe we are only fated to do the things that we’d choose anyway. And I’d choose you; in a hundred lifetimes, in a hundred worlds, in any version of reality, I’d find you and I’d choose you.”

Ik hoop dat iedereen die dit leest ooit ook zo’n liefde mag ervaren.

Fijne dinsdag allemaal!

Big love,
Maaike

Haarstijlen voor curly-girls

Een tijdje geleden maakte ik een werkloze-to-do lijst. Dit voornamelijk omdat ik mijn tijd nuttig wil besteden, nu ik weer constant thuis zit.

Op mijn lijstje stond:

  • Verschillende haarstijlen proberen. Ik draag mijn krullen altijd los, maar aangezien ik nu tijd in overvloed heb, ga ik via youtube op zoek naar dingen om met mijn krullen te doen.

Ik heb tal van youtube-filmpjes bekeken en ik zocht mij suf op Pinterest. Ik vond heel wat leuke dingen terug, hieronder vinden jullie enkele van mijn favorieten terug.

1

Bron: http://www.freckled-fox.com

2

Bron:  Pinterest

3

Bron: Pinterest

4

Bron: Pinterest

Ikzelf heb ook vanalles geprobeerd, maar het lijkt erop dat ik twee linkerhanden heb, als het aankomt op verschillende haarstijlen proberen. Het zag er niet echt mooi uit. Onderstaande 2 haarstijlen gingen mij wel nog goed af.

m1m2

Bij de eerste haarstijl heb ik speldjes in mijn haar gestoken, zodat mijn bles wat meer omhoog kwam. De tweede haarstijl is gewoon een basic ponytail.

Ik ga zeker verschillende haarstijlen, blijven proberen. Maar mijn haar los dragen, vind ik toch nog steeds de gemakkelijkste/mooiste haarstijl.

krul

Welke haarstijl is jullie favoriet? En experimenteren jullie veel met jullie haar?

Big love,
Maaike

Levenslessen die ik leerde als twentysomething persoon

Dat liefde niet een kwestie is van grote gevoelens, maar vooral van kleine gebaren.

Dat ‘Ik hou van u’ een gemakkelijk gezegde is, en net daarom niet altijd juist gebruikt wordt.

Dat praten een schromelijk overschatte strategie is om problemen op te lossen.

Dat twijfelen geen negatief gegeven is.

Dat gaan niet altijd opstaan is.

Dat de tijd ons niet altijd de tijd geeft die we nodig hebben.

Dat het de wereld is die onvolmaakt is, en we ons daarom nooit perfect voelen.

Dat goeie momenten maar van korte duur zijn, en we ze daarom veel meer moeten koesteren.

Dat sommige problemen van zelf overwaaien en dat anderen nooit zullen weggaan hoe hard je er ook aan timmert.

Maar vooral dat ophouden geen optie is. Dat je niet enkel vandaag moet leven, maar steeds moet blijven dromen over morgen.

Big love,
Maaike

To-do: Leven in het nu

Eén van de dingen die ik wil proberen verwezenlijken, tijdens dat ik werkzoekend ben, is om meer in het nu te leven.

Op mijn werkloze to-do lijst stond deze taak als volgt omschreven:

  • Meer in het NU leven. Ik ben iemand die het verleden heel moeilijk kan loslaten. Waardoor ik vaak vergeet om het heden te appreciëren.

Waarom kan ik het verleden moeilijk loslaten? De voornaamste reden hiervoor is, omdat alles toen makkelijker ging. En dan heb ik het vooral over mijn benen.

Vroeger kon ik makkelijker omgaan met die starende blikken, ik kon makkelijker omgaan met iets dat ik niet kon. Ergens is dat logisch, want naarmate ik ouder werd, werd ik mij steeds meer bewust van die benen. Al was het vroeger ook niet altijd zo makkelijk, er was zelfs een tijd dat ik geen kleedjes durfde aan te doen, uit angst dat mensen mij zouden aanstaren. Nu is mijn motto: ‘Never be ashamed of a scar, it simply means you were stronger than whatever tried to hurt you.
Al doen de starende blikken daarom niet minder pijn…

Maar mijn verkeersongeval heeft meer kapot gemaakt dan mij lief is. Door mijn verkeersongeval kan ik bijvoorbeeld geen half uur meer rechtstaan of verder dan 1 km stappen, dit zijn dingen die ik vroeger wel kon. Daarom spreek ik vaak over mijn leven voor mijn verkeersongeval en over mijn leven na mijn verkeersongeval. Het is nu bijna 5 jaar geleden. Toch heb ik het nog elke dag moeilijk om deze veranderingen onder ogen te zien.

Maar het zou nogal kort door de bocht zijn om dit alles aan mijn verkeersongeval te wijten. Veel heeft ook gewoon te maken met ouder worden. Zo heb ik nog regelmatig heimwee naar mijn studententijd, naar mijn kot, naar de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde. Maar vooral naar de tijd dat ik amper zorgen had. Nu moet ik er voor zorgen dat ik genoeg geld opzij zet om de huur, het eten en de rekeningen te kunnen betalen.  Om dat geld opzij te kunnen zetten, moet ik een job hebben en dan nog liefst één die mij genoeg uitdaging geeft,… En zo kan ik wel nog even verder gaan.

Maar natuurlijk zijn er ook zoveel mooie dingen aan het heden: eenmaal je alleen woont wordt je zelfstandiger, je groeit als persoon door het uitoefenen van een job en je leert steeds meer door het leven te leven.

En van al die mooie en positieve dingen van het heden, zal ik vanaf nu veel meer proberen genieten. Want mijn verleden veranderen kan ik toch niet meer. Het enige wat ik wel kan, is het appreciëren.

 

Big love,
Maaike

q1.jpg